X
تبلیغات
رایتل
همه هیچ

 هرچه رفتیم و باز آمدیم

                                 همه هیچ
هرچه خواندیم و نوشتیم
                                همه پوچ
هرچه گفتیم و شنیدیم
                                 همه باد..!
                                                 و نه آنقدر که بتواند بجنباند
 برگ زردیرا که بر سر شاخه پاییز
 چشم انتظار مرگ است.
بنگر،
 تنهایی من در آیینه پیداست
                                     نقشی ابدی، دیر پا و ایستا
چنان بتی در باور یک کافر
سخت و سرد ولا تغیر
ایستاده است و مینگرد
بی دست و پایی خویش را 
                                      
تنهایی من پندار ثابت آینه هاست
در خیال یک تصویر
از چهره خویش...
 
تنهایی من حک شده بر آیینه های سنگی زمان
که در آن شناورند
ایمان و باور و مهر...

ارسال شده در: پنج‌شنبه 3 آذر‌ماه سال 1384 ، ساعت09:18 ب.ظ
نسخه قابل چاپ